Julia van Lint

Een levensgenieter. 40 plus en ik ben druk met mijn gezin, mijn werk in de zorg en met familie en vrienden. De afgelopen jaren ben ik in mijn nabije omgeving veel met borstkanker geconfronteerd. Veel te vaak op een uitvaart geweest van een naaste die te vroeg is overleden aan deze vreselijke ziekte. Op die momenten sta je stil bij de kwetsbaarheid van het leven. Bij het verdriet van de ander en bij het geluk van jezelf…

Toen ik afgelopen week weer bij een uitvaart aanwezig was van een naaste- deze keer een collega-  die was overleden aan borstkanker besloot ik dat het genoeg was.  Op een van de laatste kaartjes die ik haar had gestuurd stond: “Laten we dromen dat al onze dromen uitkomen”. Door te blijven dromen kom je er niet… er is actie nodig!

Ik ben verre van sportief. Sport omdat het moet, mijn bourgondische levensstijl moet immers ergens gecompenseerd worden. Al jaren ga ik trouw elke week naar Froxx, maar ben daar al jaren degene die halverwege de Zumba hoopvol op de klok kijkt of het uur al voorbij is. Dat ze bij Froxx al enkele jaren een Zumba marathon doen en zo geld inzamelen voor Pink Ribbon weet ik. Super goed, maar 2 uur Zumba is niets voor mij! Ik ben al blij dat ik na 1 uur Zumba nog kan lopen de volgende dag!

Tijdens de uitvaart afgelopen week voelde ik mij machteloos. Het verdriet van haar partner, de kinderen die zonder moeder verder moeten.. het drukte mij met mijn neus op de feiten. Dit verdriet gun je niemand.

Als we met zijn allen blijven dromen komen we er niet. Laten we in actie komen. Laten we zoveel mogelijk geld inzamelen voor Pink Ribbon. Laten we ons in het zweet gaan werken voor al die mensen die elke dag weer worden geconfronteerd met borstkanker. De vrouwen die knokken om te blijven leven, maar ook de mensen die alleen achterblijven, de kinderen die zonder moeder moeten opgroeien… Zij hebben levenslang….Wij hebben hooguit een beetje spierpijn de volgende dag.